พ่อค้าขายส่ง ตอนที่4

Jan 16 2026

จาก เมืองชิบะ อีโต้ซัง ขับรถคันเล็กๆด้วยความเร็วช้าๆ 50 กม/ชม มาส่งเราที่โตเกียว แล้วพามาตลาปลาเก่าที่ ซึกิจิ สมัยที่ยังไม่ได้ย้ายไปตลาดใหม่ โตโยซึ เหมือนตอนนี้

ฮาราดะซัง มารอรับแล้วพาเข้าที่ตลาดแห่งนี้ มีการแยกชัดเจนระหว่างตลาดปลาทูน่า ตลาดปลาแห้ง ตลาดขายส่ง และตลาดขายปลีก 

ช่วงตีห้าถึง 9 โมงเช้าจะเป็นรอบการค้าของพ่อค้าท้องถิ่น ห้ามนักท่องเที่ยว เข้ามาเดินเล่นเด็ดขาดเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนกับการค้าขายและกระทบกับราคาขายปลีก

แต่ถ้าจะมาจะต้องติดต่อและอนุญาตให้เดิน วันละ 120 คน เป็นการศึกษาดูงาน จะมีเจ้าหน้าที่พาเดิน ซึ่งเรามากับคนท้องถิ่นจึงไม่ได้ลงทะเบียน แต่กระนั้น รปภ ก็ยังตรวจสอบว่าเราเป็นพ่อค้าจริงหรือเปล่า  

เรื่องความแปลกความน่าสนใจมันดูสนุกตื่นตา บุคคลที่เห็นในตลาดปลาทูน่ายังคุ้นหน้า ในสารคดีของหนังเรื่อง จิโร่ เทพเจ้าซูชิ อยู่ตั้งหลายคน

แต่สิ่งที่ประทับใจ คือ การจัดโครงสร้างแบ่งแยกระหว่างการขายส่งและขายปลีก ในพื้นที่ของตลาด ด้วยเวลา 5.00-9.00 และสถานะคุณสมบัติผู้ซื้อ ที่ต้องกำหนดว่าผู้เล่นเป็นคนขายส่ง ที่มีจิตวิญญาณพ่อค้าส่ง จะไม่ยอมขายให้กลุ่มแม่บ้าน ที่จะคิดว่าจะมาซื้อของราคาถูกที่ตลาดในเวลาตีห้าถึง 9 โมงเช้า...มันเป็นไปไม่ได้เลย

ทุกคนต่างทำหน้าที่บทบาทของพ่อค้าและลูกค้าชัดเจน ยอมรับราคาว่าตัวเองเป็นผู้เล่นแบบไหน การซื้อราคาปลีก ก็ต้องยอมได้ราคาที่แพงกว่าและมาซื้อได้ทีหลัง กว่าพ่อค้าร้านอาหารที่มาซื้อไปทำการค้าอีกทอดหนึ่ง

การมีกติกา รักษาระเบียบวินัย ก็จะทำให้โครงสร้างราคาในตลาด ไม่กระทบปั่นป่วน คนขายปลีกก็ขายปลีก คนขายส่งก็จะเป็นการขายส่ง ไม่เล่นราคาข้ามไปข้ามมา แบบตลาดเมืองไทย ส่งผลเสียด้านราคา ส่งผลกระทบวงกว้างในระยะยาว เพราะละครเรื่องเดียว คนเดียวเล่นไปเสียทุกบทบาท คู่ค้าสับสนราคา สุดท้ายตลาดแตกแยก ห่ำหั่น..เสียหายไปตามๆกัน

ใครไม่เก๋าเราเก๋า #sirikhunseafood