ปลาเก๋าสอนคนให้เก๋า ตอนที่27

Jan 14 2026

 โกเพียร บังหยา และบังนอง  เริ่มแบ่งหน้าที่หาปลาและเป็นคนงานจับปลา  ตามเกาะแก่งต่างๆเพราะปลาแต่ละที่ ชาวบ้านจะเลี้ยงมากตัวบ้าง น้อยตัวบ้างแล้วแต่ทุนกันไป

 แรกเริ่มการจับและการขนส่งเป็นไปอย่างลำบาก เราขาดทุนใช้เงินในการขนส่ง ตั้งแต่การออกเรือไปค้นหา ตรวจดูปลา และนัดวันจับ  ถึงวันขึ้นปลาจับ ต้องเอารถตีลงมารับ-ไปกลับ  ค่าใช้จ่ายแพงกว่าค่าปลาเสียด้วยซ้ำ

 สมัยก่อนปลาเรายังขายไม่ได้มาก ลูกค้าไม่รู้จัก จึงจับได้ทีละไม่กี่ตัว ปลาเก๋ามังกร  ฝ่ายหน้าร้านก็ลุยขายนำเสนอกัน จัดชิมเป็นค่าใช้จ่ายกันเยอะแยะ  แต่แล้ววันหนึ่งเราเริ่มขายได้และจับปลามาก ซึ่งคือครั้งนี้

ปลาถูกส่งและจับตามขั้นตอนที่วางแผนตั้งแต่เจาะเลือด  เจาะท้อง และขนส่ง  แต่พอพอไปถึงหน้าร้านทำการแล่ขาย  ปลาทั้งหมดเนื้อล้ม สภาพนิ่มเละ และมีกลิ่น  จึงต้องหาสาเหตุกันมากมายกว่าจะรู้ว่ามันเกิดจากวิธีการจับ กระแสน้ำที่อาศัย การทำให้ปลาเครียดเกินไป จนล้มป่วย และเวลาในการเข้าถึงน้ำแข็งเป็นไปอย่างผิดขั้นตอน

 ปลาที่มีอยู่ใช้งานไม่ได้ต้องทิ้งทั้งหมด  หลายแสนบาท และที่ยิ่งไปกว่านั้นปลาที่เลี้ยงไว้ในกระชังหลังจากที่เราบอกว่าใช้ไม่ได้  ปลาที่เหลือก็ทยอยตายกันหมดกระชัง คิดว่ารอบนี้ปลาต้องป่วยติดเชื้อ 

โกเพียรบอกว่าโกหนิด ที่เป็นเจ้าของหน้ามืดเป็นลมไปหลายรอบ ปลาเสียหายมากเกินจะขาย เอาปลาออกมาบ่อ ค่าขนส่งก็ไม่คุ้ม จนต้องขุดหลุมฝังปลา ที่บ่อข้างข้างๆ กลบกลิ่นเหม็น ตรงนั่นเอง