ริเริ่มทำหมึกเป็น ตอนที่101

Oct 17 2026

จุดเริ่มต้นของการทำ “หมึกเป็น” ไม่ได้เริ่มจากเทคนิค แต่มันเริ่มจาก “คำถาม” ว่า ทำไมหมึกญี่ปุ่นถึงมีรสชาติและคุณค่าได้ขนาดนั้น หลังจากไปดูงานที่ญี่ปุ่น เราเห็นหมึกกล้วยที่ถูกทำซาชิมิอย่างประณีต รสชาติหวานใส สดแบบที่คนกินสัมผัสได้ทันที พอกลับมาเมืองไทย เรากลับคิดอยู่เรื่องเดียวว่า…หมึกบ้านเราก็ดีไม่แพ้ใคร แล้วทำไมเราจะทำแบบนั้นไม่ได้

ช่วงแรกเราลองเริ่มจากแสมสาร เพราะมีเรือตกหมึก แต่สุดท้ายก็พบว่าพื้นที่ยังไม่เหมาะกับเรา มันไกลเกินไปกับsirikhun เลยหันไปมองปราณบุรีแทน เพราะเป็นแหล่งหมึกกล้วย แต่พอเข้าไปคุยกับชาวประมง กลับไม่มีใครเห็นด้วยนัก เพราะทุกคนมองเหมือนกันว่า “ยุ่งยาก ได้ไม่คุ้ม” การทำหมึกเป็นๆสำหรับคนไทยในวันนั้น ยังเป็นเรื่องใหม่มาก เราพยายามขายความคิดอยู่พักใหญ่ ว่าถ้าปราณบุรีทำได้ มันจะกลายเป็นหมึกที่มีมูลค่าเพิ่มขึ้นมหาศาล แต่สุดท้ายก็ยังไปต่อไม่ได้ และต้องหยุดไว้ก่อน

แต่สิ่งหนึ่งที่เราได้เรียนรู้คือ เขาทำได้ทุกอย่าง แค่ต้องเห็นว่า “ทำแล้วได้อะไรเพิ่ม” ถ้าราคาดีพอ ทุกคนจะเริ่มคิดวิธีเองทันที เพราะคนทะเลเก่งเรื่องแก้ปัญหาหน้างานอยู่แล้ว หน้าที่ของเราจึงไม่ใช่ไปสอนเขาทุกอย่าง แต่คือทำให้เป้าหมายมัน “คุ้มค่า” มากพอที่เขาจะยอมเปลี่ยนวิธีเดิม แล้วระบบใหม่จะค่อยๆเกิดขึ้นเอง

หลังจากนั้นเราจึงกลับไปเริ่มใหม่ที่กระบี่ เพราะมีฐานโรงงานศิริคุณกระบี่เดิมอยู่ และหมึกหอมหลอดเกรด sashimi เมืองไทยหลักๆก็อยู่แค่ไม่กี่พื้นที่ ทั้งกระบี่ ประจวบ และตราด ซึ่งส่วนใหญ่เชื่อมกับตลาดไต้หวันอยู่แล้ว เราเริ่มศึกษาระบบเลี้ยงหมึกหอมเป็นๆจริงจัง ไปดูคนที่ทำได้ที่คลองวาฬในประจวบ เห็นวิธีการหมุนน้ำทะเลเข้าออกให้เกิดออกซิเจนใหม่ตลอดเวลา แต่จริงๆแล้วตลาดหมึกเป็นควรเป็นหมึกกล้วยมากกว่า  แต่พื้นที่กระบี่ไม่มี

หลักการที่เราพบคือ เอา น้ำสดๆ ไหลผ่าน จำลองคลื่นไว้ในฝั่ง หมึกก็แข็งแรง เราเลยลองเอาหลักคิดนั้นมาปรับกับเรือหัวโทง แต่พอใช้งานจริงกลับยุ่งยาก ทั้งพื้นที่ ทั้งอุปกรณ์ ทั้งสภาพเรือ สุดท้ายจึงต้องเปลี่ยนใหม่เป็นระบบ “กระบอกพักหมึก” จับได้ก็ใส่ทันที ลดความเสียหาย ทำให้ขั้นตอนซับซ้อน กลายเป็นสิ่งที่ชาวประมงทำได้จริง

พอทุกอย่างเริ่มเห็นทาง ระบบก็เริ่มขยายเอง เราไปทำต่อที่เกาะปู โดยมีกำนันยานเป็นศูนย์กลางรับซื้อจากเรือนับร้อยลำ ให้ราคาสูงกว่าปกติ เพื่อให้ทุกคนเห็นว่าความละเอียดพิเศษนี้ “มีมูลค่า” หมึกเป็นถูกเลี้ยงพักในกระชัง ก่อนส่งต่อเข้ากรุงเทพกว่า 12 ชั่วโมง แล้วค่อยเข้าสู่ขั้นตอนแพ็คโดยอาจารย์พัฒน์ ผู้ชำนาญเรื่องของเป็น ทุกอย่างในวันนั้นเป็นเรื่องใหม่หมด เหนื่อย ซับซ้อน และไม่มีคู่มือ แต่สุดท้ายมันพิสูจน์ว่า ถ้าคนทะเลเห็นคุณค่าที่ปลายทาง เขาจะคิดวิธีทำทุกอย่างขึ้นมาเองเสมอ

ของแบบนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องหมึกเป็น แต่มันคือการเปลี่ยน “วิธีคิด” ของทั้งระบบทะเลไทย ว่าความสด ความละเอียด และความยาก…สามารถเปลี่ยนเป็นมูลค่าได้จริง ถ้ามันคุ้มค่าพอให้คนทำอยู่ได้อย่างภูมิใจ