บทความ
ไม่ต้องเล่า เราคือ ญี่ปุ่น ตอนที่19
เราตั้งใจมาหาซื้อหนังสือที่บอกว่าปลาทำอะไรดี ปลานี้ชื่ออะไร กว่าจะได้หามาหลายเมือง จนได้หนังสือและสมุดบันทึก
จิตวิญญาณ ตอนที่18
ปลาหมึกยักษ์ตัวใหญ่ๆเหนียวมากๆบ้านเราไม่มี มีเพียงหมึกสายตัวเล็กๆมีหนวดแบบนี้ จับได้มากมายในอ่าวไทย
โลกใต้ดิน ตอนที่17
จากถนนเส้นนี้ไปเชื่อมเส้นนั้น เมืองนี้ไปเชื่อมเมืองนั้นมันดูง่ายง่ายสุขสบายมาก เมื่อเราทำความเข้าใจ
นัยยะซ่อนเร้น ตอนที่16
จากตลาด ปลาซึกิจิ เราอยากไป kappaachi เพื่อไปดูอุปกรณ์ครัว เป็นแหล่งรวบรวมอุปกรณ์มากมายทั้งเล็กและใหญ่
แม่บ้านมาเฟีย ตอนที่15
เคยเดินแต่ในตลาดน้ำเฉอะแฉะ กลิ่นเหม็นอย่างที่เรารู้สึก แต่ที่นี่กลับไม่รู้สึกเช่นนั้น ยิ่งฟุตบาต เส้นขาวที่ขีด ไม่มีใครตั้งเลยออกมาเกะกะคนเดินทาง
โอมากาเสะ ตอนที่ 14
ที่นั่งตระเตรียมเรียบร้อย สายตาเป็นมิตรได้ถูกต้อนรับตั้งแต่มาถึง เบียร์เย็นๆได้เสริฟยกให้หายคลายเหนื่อย
เทคโนโลยีความสด ตอนที่13
การจัดเก็บความสด ให้สดที่สุดนานวัน มันต้องวิธีแบบแช่แข็ง เค้ามีเครื่องfrozen แบบสายพาน ใช้ไนโตรเจนเหลว R404a เค้าทำการแช่แข็งติดลบได้ถึง -50 องศา
ดูงานปลาไม่ได้ดูแค่ปลา ตอนที่12
เรายังคงอยู่ในเมืองชิบะ ที่มีแต่โรงงานอาหารทะเล ในแต่ละวัน คาวาชิม่าซัง จะพาเข้านอกออกใน โรงงานนั่นนี่ เพื่อสร้างมุมมองใหม่.
โรงงานทำปลาเค็ม ตอนที่11
ปลาซันมะหรือปลาซาบะ ในช่วงเดือน 10 เนื้อปลากำลังมีไขมัน โรงงานจะต้องเก็บเป็นสต๊อกให้ได้เยอะที่สุดเพียงพอกับการใช้
หมักปลาขาย ตอนที่10
ออฟฟิตของซาโจ้ ที่โตเกียว บริษัทที่นำคนงานไทยไปญี่ปุ่น มีฮานาดะซังเป็นGM เคยมีชื่อ sirikhun ส่งคนไปทำงานโรงงานทำปลาเค็มด้วย
เริงร่า ตอนที่9
ร้านอาหารท้องถิ่นในญี่ปุ่นส่วนใหญ่มีแต่คำเขียนไม่ค่อยมีรูปหรือคำทับศัพท์อะไร เมนูดูง่ายง่าย แต่สั่งไม่ได้ เพราะอ่านไม่ได้สักตัว
ดีดดิ้นจากข้างฝา ตอนที่8
ศิลปะการจัดจานดูล้ำลึก การจัดดอกไม้หรือตกแต่งห้องดูละมุนตา ได้บรรยากาศสะอาดเรียบร้อย คำว่า“น้อยแต่มาก”จึงใช้ได้ชัดเจน
ทำเรื่องยากให้ง่าย ตอนที่7
ฮานาดะซังขับรถตะเวนดูสถานที่จำหน่ายสินค้า OTOP ประจำหมู่บ้านในเมืองชิบะ ที่นี่ขายอาหารทะเลของฝาก เป็นหลัก
กลิ่นอายคนทะเล ตอนที่6
อีโต้ซัง เขาดูเตี้ยๆใส่สูท พูดจาโผงผาง คล่องแคล่วเหมือนนักรบญี้ปุ่นตัวสั้น ที่มุ่งมั่น มาเมืองไทย แต่งวดนี้มาทำธุรกิจหาเหยื่อตกปลา
สื่อสารง่ายๆแต่ไร้เสียง ตอนที่5
นิสัยพ่อค้าญี่ปุ่นก็ไม่แตกต่างกับไทย คือขี้หงุดหงิดรำคาญไม่ชอบจุกจิก คงเป็นคนทะเล จะรู้กันเองว่ามันเป็นแบบไหน จะหยิบจับ จะวาง ล้วนมีลีลาที่คล้ายๆกัน
