บทความ
เปิดใจ ตอนที่3
เรื่องของอาหารทะเลตัวสินค้ามันมีมาก จนยากเข้าใจ และหน้าร้านพนักงานมีความรู้ในวงจำกัด  สิ่งแรกของงานขายคือทำอย่างไรให้ตัวเองรู้ก่อน
แค่เข้าใจ วิธีก็มีมา ตอนที่2
หลังจากเอาปลาหมึกเปรียบเทียบระหว่าง หมึกบ้านเรากับหมึกญี่ปุ่น ว่า จริงๆแล้ว หมึกไทยเราดีกว่า
ปลาแดดเดียว ตอนที่1
หลายคนชอบปลาที่ตากเค็มแบบไม่แห้ง เพราะตัวจะไม่เค็มมาก เนื้อก็นุ่มนวลหอม แห้งไม่ฉ่ำน้ำจนเละ
ส่งเสริมเสน่ห์ ตอนที่50
ตั้งแต่ระบบหลังบ้าน การจัดเรียงหน้าร้าน บรรจุภัณฑ์ที่ดูน่าสนใจ ไปจนถึงรหัสสินค้าและราคาที่ถูกต้อง รวมถึงการเชื่อมโยงกับงานการตลาด
ของดี ตอนที่49
ปลาในทะเลมีทั้งขนาด รูปร่าง และคุณภาพเนื้อที่ต่างกัน ปลาที่ราคาแพงไม่ได้แปลว่าจะขายดีเสมอ
ปลาอะไรก็กินดิบได้ ตอนที่ 48
การขายปลาในห้างระดับพรีเมียม ลูกค้าย่อมคาดหวังวัตถุดิบที่ดีที่สุด คนทำปลาอย่างเราจึงต้องพยายามยกระดับสิ่งที่มีให้ดีขึ้นกว่าเดิม
ของทะเล หาง่าย ตอนที่ 47
ครั้งหนึ่งทะเลเคยให้ทุกอย่าง แบบง่ายเหลือเกิน คนหาปลาเพียงเอาแห เอาอวน ลงไปทอด2-3ครั้ง ปลาดีๆ ก็เต็มอวน
การจัด Display แผงปลา ตอนที่46
การจัดแผงปลาไม่ใช่แค่เรียงให้เต็ม แต่คือการทำให้ “ความสด” มองเห็นได้ตั้งแต่แรกสายตา
Story telling : เรื่องเล่าจากท้องทะเล ตอนที่ 45
ยุคแรกของการเรียนรู้ไม่ง่าย การออกทะเลเพื่อเก็บข้อมูลจริง ต้องแลกด้วยเวลา ค่าใช้จ่าย และความเหน็ดเหนื่อย
ตลาดปลายุคใหม่ ตอนที่ 44
สำหรับผม PK ไม่ใช่ข้อมูล แต่มันคือ “ประสบการณ์” คือสิ่งที่ถ่ายทอดออกมาราวกับป้ายที่มีจิตวิญญาณของคนทะเลติดอยู่
ตกแต่งด้วยmodel ปลา ตอนที่43
ปลาตัวใหญ่ๆ ย่อมมีอิทธิพลในการดึงดูดให้ลูกค้าเข้ามาสนใจ ยิ่งคนรุมดูมาก สินค้าก็มีโอกาสได้ขายหรือนำเสนอ
นักวิชาการ ตอนที่ 42
การเปิดบ้านให้ดูงาน ไม่ใช่แค่การต้อนรับผู้มาเยือน แต่มันคือการตลาดที่ทรงพลัง
ศิลปะ ย่อให้เข้าใจ ตอนที่41
การสื่อสารบางทีมันก็อธิบายยากจึงต้องมีรูปวาดประกอบ องค์ความรู้ต่างๆจึงเริ่มถ่ายทอดผ่านโครงการ seafood School
เริ่มปิดตัวเอง ตอนที่40
การเปิดบ้านให้ดูงาน ไม่ใช่แค่การพาชม แต่คือการ “แนะนำตัวตน” ของบริษัท
เหมือนทอดปลาตัวเล็ก ตอนที่39
การบริหารองค์กรก็เหมือน “ทอดปลาตัวเล็ก” กลับบ่อยไปก็เละ เร่งไฟแรงไปก็ไหม้ แต่ถ้าไม่แตะเลย ก็ติดกระทะ
